Byłam w Hamburgu, ale hamburgerów nie jadłam. Właściwie niewiele jadłam bo wizytowałam niejadka, a głupio mi było jeść więcej niż dwumetrowy chłop. W tej głodówce pomogły zresztą emocje - zaciśnięty żołądek i właściwie nic mi nie wchodziło.

A że przy okazji spacerowałam i (niestety tylko) raz przez te 5 dni poszłam pobiegać (za to przez 45 minut), wróciłam o prawie kilogram chudsza i węższa o kolejny centymetr w talii.

Niemal prosto z lotniska wpadłam na pierwszy zjazd studiów podyplomowych (na AWF-ie, a co!), gdzie bite trzy dni siedziałam na czterech literach i waga zamiast zejść w dół, w poniedziałek pokazała 0,2 więcej. No szlag mnie trafi! Chyba nigdy nie zejdę poniżej 80 kg!

A właśnie że zejdę! Nasze panie psycholożki nie pozwoliłyby mi na pewno wmawiać sobie, że nie zejdę. Na ostatnim spotkaniu tuż przed moim wyjazdem rozmawiałyśmy o tym, dlaczego tak trudno jest się dalej odchudzać. Wyjaśniły to tak: To nie żadna magia ani złośliwość ciała. Każdy z nas ma taką wajchę, którą jak pociągnie w dół - chudnie, jak popuści w górę - tyje. Skoro więc nie chudniemy, za mało w naszym życiu wyrzeczeń. Odchudzanie jednak boli. Brutalna prawda, ale prawda. Zatem kieliszek wina, czy kawałeczek ciasta, na które sobie czasem przy niedzieli pozwalam, jak widać skutecznie sabotują moje cele. A przede mną jeszcze 3,5 kg. Wydaje się mało, ale walka o nie jest straszna. 

A dziś jeszcze dobił mnie trener Krzysiek w Gymnasionie. Chwalę się, że wczoraj na bieżni byłam bitą godzinę i dorobiłam się potnych zacieków jak agent Mulder z Archiwum X podczas coodcinkowej przebieżki. A trener na to: Biegasz 8,8 km/h - biegaj co najmniej 9. Robisz pięciominutowe marsze po 10 minutach biegu - rób trzyminutowe. Skoro wytrzymałaś godzinę, oznacza to, że możesz dać z siebie więcej. To daj, inaczej nie schudniesz.

No i przywalił mi takim treningiem, że nie wiem, czy jutro z łóżka wstanę. Musiałam dziś np. leżąc na plecach wyciskać nogami 80 kg blok. Myślałam, że mi łydki popękają. Tak jakoś nienaturalnie się wybrzuszyły... A trener na to: Po dobrym treningu nóg chłopaki schodzą po schodach tyłem. A potem zamienił moje dotychczasowe trzy serie po 20 brzuszków, na trzy razy 30 i to z obciążeniem. A na dolne partie brzucha dwa razy tyle co zwykle i też z obciążeniem (ała!). No i ręce... Niefrasobliwie powiedziałam dziś: Krzysiu, widziałby mi się triceps. No to dostałam wycisk ze sztangami aż ramiona omdlały. Ale podobno idąc dalej tym planem treningowym jeszcze przed Świętami zobaczę triceps. Ekstra, co?