No ale tak motywująco zaadresowanej koperty to jeszcze nie dostałem ;)

Ach te krakowskie fanki...;]

Dietetyczka z Rownowagi.eu poleciła mi książkę Gillian McKeith "Jesteś tym, co jesz". Poprosiłam więc Świętego Mikołaja i oto dziś pozycja ta leży przy moim łóżku. Co któryś wieczór, o ile nie padam ze zmęczenia, kartkuję ją w poszukiwaniu ciekawostek.

Nie wszystkim sama poleciłabym tę książkę. Z pewnością nie jest to pozycja dla osób początkujących. Ja sama - choć od roku jestem poważnie wkręcona w tematykę zdrowego żywienia - bywam zszokowana tym, co czytam (autorka proponuje np. regularne jedzenie wodorostów).

Ostatnio wyczytałam tam jednak o przewadze mleka sojowego nad mlekiem krowim, które wg autorki może sprzyjać astmie, katarowi, zmęczeniu i ospałości (a wszystko to mnie niestety dotyczy). A także w ogóle o zbawiennym wpływie białek pochodzenia roślinnego. Podjęłam się zatem szalonego (i kosztownego) eksperymentu, by nie pić mleka krowiego a w pełni zastąpić je mlekiem sojowym.

Nie powiem - sojowe bardzo mi smakuje (szczególnie z pewnymi płatkami śniadniowymi, ale nie będę reklamować :)). A czy są efekty? Dziś, po dwóch tygodniach eksperymentu, muszę stwierdzić, że wypicie kawy z mlekiem krowim przestało być przyjemnością - jeszcze w trakcie picia zaczyna mi coś jeździć po brzuchu i mdli mnie. Nie mam pewności jednak, czy to, że zwykłe mleko mi obrzydło, podniosło jakoś znacząco moją jakość życia. Trudno stwierdzić...

Fizycznie czuję się w miarę dobrze. Przypływu energii wprawdzie nie zaliczyłam, z nosa dalej cieknie - ale za to winić można przecież ekstremalną temperaturę na zewnątrz, która sprawia, że poważnie rozważam każde wyjście z domu - czy aby na pewno jest mi niezbędne :) Więc nie wiem. Eksperyment trwa...

Na fali zainteresowania białkami roślinnymi dokonałam ostatnio w Kuchniach Świata zakupów: soczewica, ciecierzyca, pasta sezamowa (tahina). I grzecznie staram się - zgodnie z zaleceniami dietetyków - conajmniej dwa razy w tygodniu rezygnować z białka zwierzęcego na rzecz strączków. Pisałam poprzednio o moim odkryciu, że warzywa da się jeść w większej ilości, niż dotąd, i tak oto ostatnio przyniosłam sobie do pracy na podwieczorek pokrojone w paski warzywa i osobiście zrobiony humus. Pycha! Jest taki żółciutki, bo nie żałowałam kurkumy (przeczytałam gdzieś, że indyjskie przyprawy działają antyrakowo). 

Powiem wam, że strączki to dla mnie odkrycie epokowe - wcześniej wydawało mi się, że nie ma nic do jedzenie, co byłoby mniej sexy niż fasola i groch, a tu proszę :)

Koniecznie spróbujcie! 

foto by Smoła

Mam nadzieję, że zdjęcie działa propagandowo zgodnie z hasłem: "Ludzie, zastąpcie przynajmniej część białka odzwierzęcego białkami roślinnymi!"

Jestem załamany!!!! Od 1 stycznia jestem znowu na diecie - 5 posiłków, wieczorem tylko sałatki. Już trzy tygodnie nie piję wina, ani kropelki, a pokusy karnawałowe czyhają. W weekendy spacery, marszowym krokiem, minimum 40 minut. I co? NIC!!!! Schudłem marne dwa kg i nawet nie wróciłem do wagi od której rozpoczynałem drugi etap odchudzania. Jak tak dalej pójdzie to sukcesem będzie jak na koniec tej edycji akcji będę ważył tyle ile na początku. I jak tu nie być załamanym?

Dziś włożyłam moją ukochaną lnianą spódnicę w kolorze khaki i... przeleciała mi przez biodra. Niestety nie ma szlufek żeby można było ją przytroczyć paskiem, a i przeciera się tu i tam, więc pójdzie do kosza. Zajrzałam dziś do szafy i odkryłam, że wszystkie ciuchy, w których chodzę, kupiłam w ostatnim roku. A te przywiezione w kwietniu z Paryża pójdą wkrótce do obróbki na babcinej maszynie do szycia bo jakoś tajemniczo się rozciągnęły. To jednak różnica zejść z 46 do 40, z XL do M.

W lutym minie rok akcji „Polacy, odwagi” i mojego nowego stylu życia. Nieźle, co? Piszę „życia” bo nie chodzi tylko o jedzenie. Ale też o porządek w głowie - powoli uczę się odróżniać głód od dyskomfortu. A także o poczucie ciała - kiedyś nie chciałam go czuć i o nim myśleć, teraz się tym delektuję. Wchodzę na trzecie piętro i czuję jak napina się każdy mięsień. Ranki zaczynam od rozciągania. A jeśli nie pójdę dwa dni z rzędu na siłownię, w którymś momencie rzucam wszystko i godzinę ćwiczę na podłodze w domu. To ciało się upomina.

W listopadzie walczyłam o to, by zejść poniżej 80 kg. W końcu udało się. A dziś po raz pierwszy od wielu lat zobaczyłam na wadze 77. Co prawda 77,9 ale zawsze! Tradycyjnie pomogły panie prowadzące dla mnie i Danki warsztaty pyschologiczno-dietetyczne „Równowaga”. Poskarżyłam się im, że wieczorami za dużo jem i poradziły mi pić sok warzywny na podwieczorek, a na kolację jeść zamiast kanapek - sałatkę. I to działa! Warzywa odchudzają jak nic! Dlatego dziś znów przełamię schemat i na obiad zamiast mięsa z kaszą zjem zupę!

Po południu jakoś tak tęsknię za czymś słodkim. Słodycze z biurek koleżanek jakoś mocniej pachną i w ogóle coś by się zjadło. Tak więc około godz. 16 każdego dnia pojawiają się dylematy a perspektywa odwiedzenia sklepiku na dole staje się coraz bardziej realna.

A w porze kolacji dochodzi już do ciężkich starć między chęcią odstresowania się i „popłynięcia” w znajome klimaty a chęcią osiągnięcia szczupłej sylwetki. Wizja gorącej jajecznicy z cebulką, wędliną i pieczarkami walczy zaciekle ze skromną kanapeczką z rybką i papryką. Auć. Robi się szczególnie niebezpiecznie, gdy z braku czasu nie zjem czegoś małego dwie, trzy godziny po obiedzie i zaczynam intensywnie chcieć zjeść ciastko. Albo dwa.

Sytuacja zmieniła się jednak ostatnio, gdy na popołudnie zaczęłam przynosić do pracy suszone, miękkie i pyszne morele. Mają same zalety: żadnego zachodu w przygotowaniu, są cudownie słodkie a ich jedzenie to czysta przyjemność. Są kaloryczne, to fakt. Ale mój dietetyczny guru Montignac popiera morele i orzechy w całej rozciągłości, a i nasza dietetyczka też się o nich dobrze wyraża, więc zjadam morelki i cieszę się, że dobre. W tej sytuacji spokojnie melduję się na kolację w domu i z niczym nie walczę, tylko zjadam co trzeba. Mój organizm rozpieszczony morelkami nie sprawia problemów i zrzuca pogodnie swoje nadmiary.

Dużo mi dał ostatni tekst Doroty na blogu o delektowaniu się jedzeniem. Rzeczywiście jest tak jak pisała - gdy koncentrujemy się na przeżuwaniu kęsów jedzenia, mniej się mieści w żołądku. Mało tego, mam wrażenie, że nieświadomie stosowałem się do tej zasady już od jakiegoś czasu, ale z innego powodu. Otóż jeśli porcja obiadu jest dwa razy mniejsza niż była kiedyś, to wolniejsze jedzenie działa jak mechanizm obronny organizmu. Zachowuję świadomość że jem, choć w tym samym czasie zjadam o połowę mniej. Sprytne.

Wracając do akcji, która niewątpliwie zmieniła moje życie, a która dobiega mety - mogę śmiało powiedzieć, że jestem z siebie dumny! Udało mi się zmienić kompletnie swoje ciało, sam uważam że wyglądam o wiele lepiej, a znajomi to powtarzają. Gdy widzę gigantyczne spodnie w rozmiarze 38 leżące na dnie szafy płakać mi się chce ze śmiechu. Moje zdjęcie z początku akcji winno być przestrogą dla wszystkich fanatyków diety cheeseburgerowej.

Natknęłam się w internecie na informacje o metodzie na odchudzanie brytyjskiego psychoanalityka Paula McKenna. Przede wszystkim sprzedaje on płyty, na których nagrał sugestie, które - gdy będziemy ich codziennie słuchać - zmienić mają nasz sposób myślenia o jedzeniu. Ale oprócz codziennej hipnozy zaleca stosowanie się do pewnych reguł, które podpatrzył ponoć u szczupłych osób.

Oto one:

1. Jedz wtedy, gdy jesteś głodny. Na skali od zera (omdlewam z głodu) do 10 (wymiotuję z przeżarcia) siadaj do jedzenia w okolicy 3-4 i jedz do 6 (zaspokojony ale jeszcze nie napełniony)

 2. Jedz co chcesz. To zasada zgodna z regułą Freuda, że z tym, co wypieramy wiążemy się na całe życie. Jeśli mówisz sobie, już nigdy nie zjem słodyczy, myślenie o ich niejedzeniu będzie kosztować cię energię. lepiej zużyć ja na coś bardziej twórczego.

 3. Jedz świadomie. Grubych ludzi charakteryzuje to, że myślą o jedzeniu cały czas, wyjątkiem jest tylko krótka chwila, kiedy... jedzą. Dzięki wydzielaniu seratoniny czują się jak na haju. Nie smakują jedzenia, nie czują go w ustach i przejadają się.

Postanowiłam to poćwiczyć - po każdym kęsie odkładam sztućce i przeżuwam dokładnie skupiając się na smaku. najlepiej w tym czasie nie rozmawiać, nie czytac i nie oglądać TV. Wtedy - zapewniam - okazuje się, że jedzenie jest baaardzo nudne. No i koledzy nie mają cierpliwości, by czekac aż skończę. Ale faktem jest - jem mniej, bo zdarza mi się zostawić resztki.

4. A to już czwarta zasada: Gdy się najesz - przestań. Wydaje się oczywiste ale my - osoby ze słabością do jedzenia wiemy, że nie jest. Przypominają się wtedy teksty z dzieciństwa, że dzieci w Afgryce głodują, że to grzech wyrzucić jedzenie. Ale ja mam na to broń - cytat z pani psycholog, która prowadzi dla nas warsztaty „Równowaga”: - A co, wolisz zamiast do kosza wyrzucić jedzenie w siebie?

Więc staram się tego nauczyć - zostawić coś na talerzu. Na razie moje "coś" jest maleńkie - w porywach do ośmiu ziarenek ryżu. Ale walczę :)

Jedząc świadomie człowiek ma dużo czasu do refleksji

Spowiedzi czas:

Święta:

Nie byłem grzecznym chłopcem;)

Żywieniem grzeszyłem, aczkolwiek nie do końca. Np. nie oparłem się wszelkiego rodzaju potrawom świątecznym, pierożkom babci, barszczykowi z uszkami, śledzikom, karpikowi. Po prostu się nie dało i koniec, zresztą wyszedłem z założenia że zapas zrzuconych kalorii  mam i mogę sobie w święta po używać, nie wyszło mi to na dobre, to fakt. I piwka się napiłem, no bo jak się ze znajomymi w święta spotkać i nie napić za renifery?

Aleeee..... mam jeden żywieniowy powód do dumy!!! Nie uległem wypiekom babcinym. Szarlotka, makowiec i sernik kusiły mnie przez 3 dni, a ja twardo i dzielnie im odmawiał, az w koncu się skończyły i problem znikł. Także święta bez ciast i słodyczy. Serio, nawet kawałka czekolady.

Po świętach:

Rozleniwił się człowiek, to fakt, i przyznaje bez bicia, na siłowni po świętach nie byłem...przepraszam. Poprawę obiecuję. Ale jak ostatnio obiecałem że zaszczepię chęć „odważania się” u kumpla, tak zrobiłem, i jutro idziemy razem na siłkę. Tak naprawdę to on zawsze był lepszy z W-Fu i teraz mogę się odegrać;)

Sylwester:

No co tu kryć, sylwestra bez alkoholu to ja ostatni raz spędzałem jeszcze przed wydanie dowodu, więc jakoś tak mi nie uśmiechała sylwestrowa abstynencja. Z drugiej strony byłem już świadom swoich zaniedbań w diecie i nie chciałem przesadzać, dlatego postawiłem na mocny alkohol, żadnego piwka ani szlachetnych szkockich trunków. Z dostępnego jedzenia skorzystałem w zakresie sałatek. Ciasteczka, chipsy zostały przeze mnie porzucone już dawno i nie tęsknie za nimi. Ani trochę.

Święta za nami, nowy rok w trakcie, więc pora obudzić się ze snu w którym tłuszcz spala się sam i wrócić na siłownie i do ściślejszej diety ;)

Bilans: Okres święta – sylwester +1kg  ];-|

Mam taką tradycję, że z okazji Nowego Roku, zawsze gdzieś koło południa 1 stycznia robię sobie takie zestawienie wg tego samego od lat schematu: co mi się udało i co było fajne w danym roku, co mi się nie udało i czego za nic w świecie nie powtórzę oraz listę życzeń na kolejny rok.
W poszukiwaniu inspiracji zajrzałam do zapisków z początku 2009 i znalazłam w życzeniach takie punkty:
- schudnąć do 56 kg (albo chociaż 15 kg)
- przestać kupować warzywa tylko dla świnek
(pani z przdomowego supermarketu zapytała mnie kiedyś co zamierzam zrobić
wyrafinowanego z obecnego w koszyku buraka, marchwii, jabłka i cykroii - sałatkę może?;
powiedziała również jak bardzo mnie podziwia, że zawsze kupuję takie zdrowe jedzenie: 
cykorie, sałaty, buraki i pietruszki)
- lepsza kondycja
oraz zwyczajowe życzenia sukcesów, szczęścia i wszelkiej pomyślności.

To było fajne porównanie, bo moje życzenia na 2009 spełniły się w 99%!
Schudłam 11 kg (życiowy rekord), warzywa weszły na stałe do mojego menu a dzięki orbitrekowi, rowerkowi i stepperowi oraz regularnym wizytom na siłownii - zrozumiałam co znaczy mieć kondycję.

W życzeniach na 2010 rok, wpisałam sobie:
- konsekwentnie schudnąć :)
- chodzić na jogę

Jak na razie idzie mi całkiem fajnie. Znowu wzięłam się do gotowania i proszę bardzo, od Świąt do teraz - 1 kg.

Może to nie idzie szybko ale idzie.  A propos chodzenia: w przyszłym tygodniu wybieram się na pierwsze zajęcia z jogi :)